دانه‌هاي نقره‌‏اي دل مردم

۲- چرخش قرن: چرخش قرن اصطلاحي بود كه نظريه‏پردازان قرن نوزدهم ميلادي، براي گذار از اين قرن به قرن بيستم انتخاب كرده بودند.

حالا ما در آستانه ورود به قرن پانزدهم هجري شمسي، شاهد تحولي مشابه هستيم، كمتر كسي است كه در ورود جامعه ايران، همدوش با جامعه جهاني، به دنياي پساديجيتال ترديد داشته باشد. دنياي پساديجيتال، به صورت خلاصه، عصر و روزگاري است كه در آن، تفكيك ميان امر ديجيتال (يا دنياي مجازي) و امر واقعي (به معناي دنياي فيزيكي) از ميان برداشته شده و جهان به تركيبي از اين دو گونه‏ واقعيت تبديل شده است. اين دوره از جشنواره به ما نشان خواهد داد سينماگران امروز، تا چه حد به اين واقعيت انكارناپذير، تن داده‏اند و تا كجا براي ورود به اين دنياي نو آماده‏اند.

سينما در جهان، پيشگام اين هم‏آميزي بوده است و نهادهاي سينمايي كشور، از جمله بنياد سينمايي فارابي در حال آماده‌سازي زيرساخت‌ها و فراهم آوردن امكانات براي ايجاد چنين تحولي در سينماي كشور هستند.

واقعيت گسترده، متشكل از واقعيت مجازي، افزوده و تركيبي، حالا ديگر بخش مهمي از صنعت تصوير محسوب مي‌شوند كه جمعا بيش از ۲۵ درصد از اقتصاد اين صنعت را شكل مي‌دهند، از اين جشنواره و آثار آن، مي‌توان دريافت آيا سينماگران نيز، همپاي بدنه‏ مديريتي، آماده‏ آغاز چنين تحولي است يا هنوز براي هضم و دروني‌سازي‏ آن، نياز به فرصت بيشتري دارد.

۳- بحران بازنمايي: جامعه‏ ايران بي‏ترديد دچار بحران بازنمايي است. بحران بازنمايي را مي‌توان به صورت خلاصه اين‌گونه تعريف كرد كه جامعه ايران، تصوير خويش را گويي گم كرده است، نمي‏داند كدام تصوير، در كدام رسانه يا تحليل، تصوير حقيقي اوست.

بمباران اطلاعاتي و روند سريع اتفاقات، شكلي از بهت‏زدگي و سكوت ناشي از شوك را در جامعه ايجاد كرده است. دهه‌ها پيش، جامعه‏ ايران، با هجوم بي‏وقفه‏ مدرنيته دچار چنين بحراني شد و در سينما بزرگاني همچون مسعود كيميايي، ناصر تقوايي، فريدون گله، سهراب شهيد ثالث و داريوش مهرجويي با به راه‏انداختن موج نوي سينماي ايران، از هنر-صنعت سينما، آينه‏اي ساختند تا جامعه بتواند تصوير خويشتن خويش را درآن ببيند و از بهت ناشي از سرعت رويدادها كاسته شود. پرسش اين است كه آيا در اين برهه نيز، سينما مي‌تواند چنين نقشي را برعهده گيرد؟ همنشيني چهره‌ها و نام‏هاي جوان و موسپيد سينماي ايران در اين دوره‏ تاريخي جشنواره، مي‌تواند پاسخ اين پرسش را تا حدودي روشن كند. سال‌هاي سال پيش، شاعر آب و آينه، سهراب سپهري آرزو كرد «خوب بود اين مردم، دانه‌هاي دلشان پيدا بود»، در تمام اين سال‌ها، جشنواره‏ فيلم فجر فرصتي بوده است براي باز شدن سفره‏ درددل مردمي صبور، اميدوار و سرسخت كه به سادگي دست از آرزوهاي‌شان برنمي‏دارند و خردمندانه و صبورانه، بيش از يك قرن است براي رسيدن به وضعيت مطلوب خود، از راه‌هاي متنوع و مختلف به سمت هدف خود پيش‏ مي‏روند. امسال نيز، مثل هر سال، اين دانه‌هاي دل مردم است كه بر پرده‏ نقره‏اي جشنواره‏ فيلم فجر نقش مي‏بندد.

منبع: روزنامه اعتماد، شماره ۴۵۷۵، شنبه ۱۲ بهمن ۱۳۹۸