در روز دوم هفتمین المپیاد فیلمسازی نوجوانان ایران چه گذشت؟

المپیاد، تلاش نسل گذشته و نسل آینده

دبیرخانه، به پشت صحنه جذاب تلاش نسل گذشته و نسل آینده سینمای ایران مبدل شده بود. این تعریف، از همکاری جالب و مهرآمیز مربی‌‌ها، بچه‌‌ها و کادر هنری بیشتر به چشم می‌‌آمد. این امر، نشان از آموزه‌‌های مهم کار جمعی دارد. افراد می‌‌کوشند تا با تعامل با هم از صبح تا شب، به کلماتی که تبدیل به فیلمنامه می‌‌شوند جان ببخشند تا درنهایت امر، فیلم‌‌های کوتاه ساخته شوند. بنابراین، هدف صرفا نوشتن فیلمنامه و ساختن فیلم نیست. باهم بودن، برای درکنار هم بودن است.

در هر کلاسی داستانی در جریان است

در هر کلاسی داستانی در جریان است. نوجوان‌های سینمایی روی بسط و گسترش ایده‌‌ها به فیلمنامه‌هایی که قرار است در روزهای آینده منسجم شود به توافق رسیده‌‌اند. بسیاری از آنها به همراه مربی‌هایشان برای بازدید از لوکیشن‌ها رفته و با یک تیر، دونشان زده اند: هم با بافت شهری آشنا شده و هم به سنجش موقعیت شخصیت‌هایشان در موقعیت واقعی پرداخته‌اند. عده‌‌ای از آنها به میدان نقش جهان و کوچه‌ها و بافت تاریخی پیرامون آن رفته‌اند، عده ای دیگر به سبزه میدان و کوچه‌های اطراف آن رهسپار شده‌اند. عده‌ای هم در ستاد جشنواره مشغول جدل منطقی برای برطرف‌ کردن حفره‌‌های موجود در فیلمنامه‌ ها هستند.

برخی از بچه‌ها که ریزبین ترند، رفتار و حرکات مردم را هم زیرنظرگرفته اند. حواسشان به دیالوگ ‌ها، رنگ و نور، نحوه تعامل آدم‌ ها باهم و با محیط هم بوده است. آنها، کار عملی را این‌گونه یاد می ‌گیرند.

سفر عروسک‌های خمیری در المپیاد فیلم‌سازی

انیماتورهای آینده، در کلاس مشغول ساخت عروسک‌‌های خمیری بودند و حالا آماده می‌شدند تا سفرِ قهرمانی شخصیت داستانی‌‌شان را برای روزهای آینده تکامل ببخشند. آنها از نگاه جالب رهگذران برای پروژه فیلم‌‌برداری‌شان هم سخن گفتند؛ از تعجب رهگذران و از خنده ملیحی که بر لبان برخی از آنها نقش می‌‌بسته است.