«دله‌دزدها»، هیروکازو کورئیدا

هیروکازو کورئیدا یکی از مهم‌ترین فیلم‌سازان معاصر سینمای ژاپن است که با همان نخستین فیلمش، مابوروسی، توانست جایزه اوسلای طلایی جشنواره ونیز را دریافت کند و در ادامه نیز بارها به خاطر فیلم‌هایش همچون هیچ‌کس نمی‌داند، پس از توفان و خواهر کوچک ما نامزد نخل طلای جشنواره کن شد و بالاخره برای فیلم پسر کو ندارد نشان از پدر جایزه هیئت ویژه داوران جشنواره کن را به دست آورد و به‌تازگی نیز برای آخرین فیلمش، دله‌دزدها، نخل طلای جشنواره کن را دریافت کرد. فیلم‌های او که ملودرام‌های خانوادگی هستند، در ظاهر آثاری ساده و سرراست به نظر می‌رسند که هر بار قصه خانواده‌ای را روایت می‌کنند، اما در لایه‌های درونی خود پرسش‌های پیچيده، عمیق و مهمی را طرح می‌کنند که ارزش‌های انسانی، قراردادهای اخلاقی و هنجارهای اجتماعی درباره روابط خانوادگی را به چالش می‌کشند و از ما می‌خواهند که درباره پیش‌فرض‌ها و تعاریفمان از نسبت‌ها و نقش‌ها در خانواده تجدیدنظر و بازنگری کنیم. تماشای فیلم‌های کورئیدا به این می‌ماند که وارد خانه «کیرین کیکی» در قالب مادربزرگ همیشگی آثارش شده‌ایم و او یکی از آن قصه‌های دل‌نشین و جادویی‌اش را می‌گوید و ما یک‌دفعه به خود می‌آییم و می‌بینیم کورئیدا از آن خانه کوچک و قصه ساده راهی به هزارتوی رازآمیز و وسیع جهان می‌گشاید و کهن‌الگوها و مفاهیم ازلی ابدی را به شکل تازه و متفاوتی برایمان بازیابی می‌کند و نشان می‌دهد مهم نیست که شکل خانواده چقدر از آن دورهمی انسان‌های اولیه دور آتش تا جمع شدن آدم‌های امروزی دور میز تغییر کرده و تحول یافته است. آن‌چه اصل به حساب می‌آید، مفهوم خانواده است که هنوز مهم‌ترین مأوای بشری تلقی می‌شود که با در کنار هم ماندن، خود را شکست‌ناپذیر و رویین‌تن می‌بیند.