«شماره ۱۰»؛ فیلمی از ناگفته‌های جنگ

«شماره ۱۰» داستان مردی است که در آخرین ماه‌های جنگ تحمیلی به اسارت نیرو‌های بعثی درآمده و به سخت‌ترین شکل ممکن وارد اردوگاهی مخوف در نزدیکی‌های مرز ایران می‌شود. او خیلی زود متوجه حضور تعدادی از اسرای امنیتی در آن اردوگاه می‌شود و در پی رهایی آنها، اقدام به فرار از اردوگاه می‌کند.

نکته قابل توجه در مورد «شماره ۱۰» فیلمنامه آن است. بزنگاهی که همواره چالشی برای سینمای ایران و خاصه سینمای دفاع مقدس بوده است.

زرگرنژاد همانند فیلم قبلی‌اش ماهورا که در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد، اینبار نیز روایتی واقعی از جنگ تحمیلی را دستمایه قرار داده که گواه از اعتقاد فیلمساز به مستندنگاری در حوزه سینمای دفاع مقدس دارد. او به‌خوبی این روایت واقعی را در بستری قصه‌گو پرورش داده و با ساختاری منطقی و دراماتیک، مخاطب را با داستان همراه کرده است. داستان فیلم مهیج و پرقدرت آغاز می‌شود و این هیجان تا پایان ادامه دارد.

«شماره ۱۰» به لحاظ ساختار نیز مدعی و در نوع خود متفاوت در گونه‌ی سینمای جنگ است. فیلمبرداری کم‌نقص و هماهنگی آن با نورپردازی و فضای تیره و تاریک فیلم، همچنین قاب‌بندی‌های چشمگیر از نقاط قوت آن است که می‌تواند از مدعیان کسب سیمرغ نیز باشد.

دکور واقع‌گرای فیلم به‌ویژه در صحنه‌های مربوط به داخل اردوگاه با ظرافت و وسواس همراه است که فیلم سینمایی «حفره» به کارگردانی «ژاک بکر» محصول ۱۹۶۰ سینمای فرانسه را تداعی می‌کند که در این زمینه نیز می‌تواند از مدعیان جشنواره چهل و یکم باشد.

زرگرنژاد علاوه بر تسلط به کارگردانی «شماره ۱۰»، بازی‌های قابل قبول و باورپذیری را از بازیگرانی چون، مجید صالحی، حسام منظور، سیامک صفری، بهرنگ علوی، مهدی زمین‌پرداز، و احمد کاوری گرفته است که از دیگر نقاط قوت فیلم است. او به‌درستی و برای جلوگیری از محض شدن فیلم در قالب مردانه و سخت، در روند داستان از حضور زنان نیز استفاده کرده که در این روند صحرا اسداللهی نیز مانند دیگر بازیگران فیلم حضوری موفق دارد.

در مجموع «شماره ۱۰» را می‌توان از فیلم‌های موفق سینمای دفاع مقدس دانست و حضور آن در جشنواره چهل و یکم فیلم فجر را برای رونق این گونه‌ی استراتژیک سینمای ایران به فال نیک گرفت.

منبع: خبرگزاری دفاع پرس