فصلنامه شماره 78 (سينماي سياسي)

اگر چه فيلم داستاني تعهدي در قبال واقعيت ندارد، اما تحريف واقعيت در فيلم مي‌تواند فاصله‌ي هولناکي بين متن و دريافت کننده‌ي آن ايجاد کند. اين فاصله به‌ويژه زماني سوال‌برانگيزتر است که آگاهي اجتماعي از رخدادهاي تاريخي به ميزان چشم‌گيري جامعه را شباع کرده باشد. از سوي ديگر تعهد به ارائه‌ي واقعيت زماني که رخدادها، تابعي از تاويل و تفسير فيلم‌ساز باشد، به مراتب شکننده‌تر خواهد بود. در اين مورد يکي از عواملي که شرايط تحريف را فراهم مي‌آورد، جهت‌يابي‌هاي سياسي ناشي از التزام فيلم‌ساز به سرمايه‌گذاري نهادها و جريان‌هاي سياسي است.