مردم آمريکا با مردم ايران سر جنگ ندارند/ دانشجويان ايراني مرا به وجد آوردند

منتقد و مدرس نام آشناي آمريکايي در ديدار با مديرعامل بنياد سينمايي فارابي گفت: دانشجويان ايراني در دوره‌هاي آموزشي مرا به وجد آوردند و توقع چنين استقبالي نداشتم. به گزارش روابط عمومي بنياد سينمايي فارابي، جاناتان رزنبام منتقد صاحب نام آمريکايي با عليرضا تابش مديرعامل اين بنياد، ديدار و گفت‌وگو کرد. در اين جلسه که با حضور رائد فريدزاده معاون امور بين الملل و کاميار محسنين کارشناس امور بين الملل بنياد سينمايي فارابي برگزار شد، رزنبام در پاسخ به پرسش مديرعامل بنياد سينمايي فارابي درباره سينمايش دنيا و نقش بنيادها و موسسات سينمايي همچون فارابي اظهار کرد: آغاز آشناي ام با سينماي ايران همراه با نام بنياد سينمايي فارابي بوده است. وي با بيان خاطره‌اي از دوران تحصيل خود؛ به اولين تجربه تماشايي نخستين فيلم ايراني اشاره کرد و افزود: نخستين فيلم ايراني که در سينما ديدم فيلم «مغول‌ها» ساخته پرويز کيمياوي بود که به عنوان يک فيلم «پسا-گداري» به شدت مرا تحت تاثير قرار داد. اين اثر را در يک رويداد فرهنگي در لندن ديدم و با هم اتاقي خودم که ايراني بود راجع به فيلم گفت‌وگو کرديم. اين منتقد آمريکايي يادآور شد: در واقع در نيويورک بود که توسط مهرناز سعيد وفا با سينماي ايران و به ويژه با سينماي عباس کيارستمي آشنا شدم که به کتابي مشترک بين من و مهرناز سعيد وفا در رابطه با سينماي کيارستمي انجاميد. رزنبام عنوان کرد: چند سال بعد در بزرگداشت کيارستمي در لوکارنو فيلم «اين خانه سياه است» فروغ فرخزاد را ديدم. مابقي فيلم‌هاي کيارستمي را هم توانستم در لوکارنو مشاهده کنم. وي با اشاره به آشنايي با بنياد سينمايي فارابي تاکيد کرد: نام فارابي را پيش از اين در تورنتو و چندين رويداد فرهنگي ديگر شنيده بودم و نقش فارابي در شناساندن سينماي ايران به جهان بسيار مهم بوده و هست. رائد فريدزاده معاون بين الملل بنياد سينمايي فارابي و دبير شوراي عالي بين الملل سينماي ايران در ادامه با اشاره به بحث تغيير ماهيت ديدن فيلم به مثابه يک امر اجتماعي و اين که نظرات و ابراز عقايد بدون تامل و درنگ در فضاي مجازي رخ مي دهد، نظر جاناتان رزنبام را در مورد اين تغيير جويا شد. اين منتقد صاحب سبک سينماي آمريکا در ادامه به انديشه‌هاي خود در باب جهان جديد و سينما پرداخت و تصريح کرد: وجه اجتماعي سينما تغيير کرده است. در گذشته افراد به صورت گروهي به يک سالن سينما مي رفتند و ديدن فيلم به مثابه يک امر اجتماعي در يک مکان مشخص و معين محقق مي شد ولي اکنون با توجه به پيشرفت تکنولوژي، فيلم ها به صورت انفرادي ديده مي شوند و سپس نظرات، انتقادها و تشويق ها گسترده در فضاي مجازي بين تعدادي زيادي انسان با فرهنگ ها و موقعيت هاي جغرافيايي مختلف دست به دست مي شود. رزنبام ادامه داد: در اين شکل و شيوه، تبادل و تعامل با مخاطب بسيار سريع تر شده است. روي سايت شخصي من روزانه 1000 بازديد ثبت مي شود که اکثرا از خارج از آمريکا هستند. اين منتقد سينمايي گفت: من در شيکاگو زندگي مي‌کنم و يک آمريکايي هستم. ولي در واقع در اينترنت زندگي مي کنم، و به اين دليل يک شهروند جهاني به شمار مي‌آيم. رزنبام يادآور شد: اين که فيلم اصغر فرهادي اسکار مي‌گيرد نشان دهنده ديده شدن اين فيلم در آمريکا است و تاکيد مردم آمريکا با مردم ايران سر جنگ ندارند. رزنبام که بيش از اين به عنوان داور در جشنواره جهاني فجر حضور داشته است در پاسخ به اين پرسش که بين دو بين دو سفرش چه تغييراتي را در ايران مشاهده کرده است گفت: به نظرم فضا بازتر شده است. تهران ديگر به عنوان کلان شهر حساب مي‌شود، مدرن تر شده است. در ادامه فريدزاده زاده نظر رزنبام را در رابطه با نسل جوان دانشجويان سينماي ايران و قضاوت وي به عنوان يک ناظر بيروني جويا شدند. رزنبام در اين باره گفت: نسل جوان دنيا به دليل وجود فضاي مجازي بسيار باهوش و کنجکاو عمل مي کند. در همين سفر من از دانشجويان ايراني نکات بسياري فراگرفتم. نمونه اي ذکر مي کنم: در نمايي معروف از يکي از کمياب ترين فيلم هاي بلا تار مجسمه اي وجود دارد. من با اين که بارها فيلم را ديده و تدريس کرده بودم، ولي نمي دانستم که آن مجسمه چيست. ولي يکي از هنرجويان ايراني تاريخچه اين مجسمه مجاري را براي من تعريف کرد و از اين جهت به وجد آمدم. وي تاکيد کرد: از طرفي دانشجويان خيلي باهوش و کارآمد هستند. براي من تجربه خوبي بود و هيچ کجاي دنيا با چنين استقبالي مواجه نشده بودم.