ورود مستقیم به عصر پسادیجیتال

پرسش های بسیاری درباره «تأثیر کرونا بر اقتصاد» و اینکه «آیا کووید ۱۹ اقتصاد جهان را دیجیتالی خواهد کرد؟» وجود دارد و مطرح است. این روزها از ما و همکارانمان سوال می‌شود که تصمیم درباره شیوه اکران فیلم های سینمایی که بنیاد سینمایی فارابی در آنها مشارکت داشته و دارد چیست، طبعاً پاسخ ما این است که این تصمیم، از بقیه فیلم‌های سینمای ایران جدا نیست. به نظرم این تصمیم باید به گونه‌ای باشد که ارکان زیست بوم سینما در کشور دچار تزلزل نشود. از آغاز شیوع بیماری کرونا انواع مختلف اکران فیلم در محافل کارشناسی به بحث گذاشته شده، اگر سناریوهای موجود برای حل مشکل اکران در بحران کرونا را بررسی کنیم، در اولین و با توجه به اینکه: • بازگشایی سالن‌های سینما در کوتاه مدت میسر نخواهد شد و • امکان اکران موازی در سینماهای ویژه (سینماهای ماشینی، سینماهای کابینی، سینماهای سوییتی) در ایران وجود ندارد. • میزان دسترسی مردم به پلتفرم‌های آنلاین و فضای مجازی به بالای 88 درصد رسیده است • پوشش پلتفرم‌های آنلاین پخش محتوا (شامل VOD، UGC، Live Streaming)، بیش از 50 درصد جامعه را دربرمی‏گیرد. از طرفی محتوای ویدیویی نخستین و پرمخاطب‏ترین نوع محتوا در فضای مجازی است. به این نتیجه می‏رسیم که تنها راه ممکن برای نجات سینما از بحران پیش رو استفاده از فضای مجازی برای اکران آثار باشد، اما شیوه‌ی این استفاده و چگونگی استفاده از آن، مساله‏ای است که در مورد آن باید مداقه کرد و در این مورد بر اساس بحث‌های کارشناسی، سه سناریوی اصلی قابل طرح و پیگیری است که به اجمال آنها را مرور می‌کنیم: