«شماره ۱۰» فیلمی قهرمان‌محور در راستای تقویت حس مسئولیت‌پذیری

تهدیدها و ارعاب‌های فرمانده اردوگاه و شرایط تعدادی از آزادگان کلید چرخش انگیزه‌های شماره ۱۰ برای فرار و البته آغاز پیچیدگی‌های داستان است. جایی که زرگرنژاد با وابستگی حداقلی به قصه‌های سایر اسرا تنها دو تن از آنان را همراه رضا برای پیاده‌سازی نقشه فرار می‌کند.

چهره‌پردازی باورپذیر و بهره از دیالوگ‌هایی که احساسات بیرونی و خانوادگی سهم اندکی در آن دارد و بیش از هر چیز در ماجراهای اردوگاه بعثی‌ها خلاصه می‌شود از نکات مثبت این فیلم است که دستگیر حمید زرگرنژاد در کارگردانی خوب تازه‌ترین اثرش بوده است.

قاب‌ها و اکشن‌های بجا و درست «شماره ۱۰» از همان ابتدای فیلم نشان می‌دهد که مخاطب با فیلمی واقعا سینمایی روبه‌رو است. جایی که حسن پویا با قاب‌بندی‌هایی که از او توقع می‌رفت در مسیر واقع‌گرایی فیلم کمک بسیاری به خالق اثر کرده است. در کنار تمامی عوامل فنی، علاوه بر اینکه قصه تاکید بر ترویج فضیلت دارد، از درون‌مایـه‌ای با محوریت ازخودگذشـتگی و ایثـار در راستای آرمان‌هـای انقلاب اسلامی و نجـات سـایر آزادگان جنـگ تحمیلی سود می‌برد.

تازه‌ترین اثر حمید زرگرنژاد که فیلمی قهرمان‌محور خوانده می‌شود، گرچه شاید به ظاهر پایان امیدوارکننده‌ای نداشته باشد اما تامل در فعل رضا زاگرس با بازی مجید صالحی برداشت‌های متفاوتی را درباره یاس و امید به ذهن متبادر می‌کند، چراکه برآن است تا بازنمایی مطلوبی از کنش‌ها و واکنش‌های رزمندگان و آزادگان در شرایط سخت جنگی و اسارت داشته باشد. همچنین می‌توان «شماره ۱۰» را فیلمی در راسـتای تقویـت روحیـه مسـئولیت‌پذیری اجتماعی دانست که به بازنمایی مسـئولیت افـراد در برابـر دیگـر انسـان‌ها می‌پـردازد.