فیلم «جنگل پرتقال» | عشق هم درد و هم درمان…

به گزارش خبرنگار سینما صبا فیلم «جنگل پرتقال» اثر آرمان خوانساریان در جشنواره بین‌المللی فیلم فجر به نمایش درآمد و با نقب زدن به عنصر خاطرات توانست به نگاه بسیاری از مخاطبان حاضر در سالن رخنه کند.

فیلم «جنگل پرتقال» را ورا‌ی روایت و الگوهای بصری‌اش می‌توان از منظری دیگر نگاه کرد. منظری که به قراردادهای نانوشته بین مخاطب و فیلم مربوط می‌شود. به نوعی حال و هوا -و یا موود سینمایی- که از دل خاطرات می‌آید. دریا، موسیقی، عشق‌های دانشگاهی، شرم برآمده یک نگاه، جاده و عطر کلمات به اصطلاح روشنفکرانه. جنگل پرتقال فیلم گذشته است. فیلم خاطرات محبوس و خاک‌ خورده در دفترچه زمان. خاطراتی که همانند هنر در طول زمان دچار تحریف و خدشه نمی‌شوند. عشق‌بازی کاراکترها با زمان به شکلی ناخودآگاه ترفندی است که عنصر همذات‌پنداری را به بار می‌آورد و همذات‌پنداری در ساختارهای فیلم‌نامه‌نویسی معلول لذت است. از این رو آرمان خوانساریان در مانور رمانتیکش بر‌ صحنه خاطرات رگ خواب مخاطب را بدست می‌گیرد و او را به لحظه‌های دورِ زندگانی‌اش رهنمود می‌کند.