واژه ملي ميهني جايگزين دفاع مقدس شود

افراد زيادي به جهت واژه دفاع مقدس که روي فيلم است به تماشاي آن نمي نشينند و شايسته است که به جاي واژه دفاع مقدس، واژه ملي- ميهني جايگزين شود چون همه ما يک شوري در وجودمان است که هر جا احساس کنيم که حضورمان کمک مي کند، هستيم. به گزارش ستاد خبري فيلم «درياچه ماهي»؛ جلسه نقد و بررسي «درياچه ماهي» عصر روز يکشنبه دوم مهرماه در چهارصد و چهل و هشتمين نشست باشگاه فيلم تهران با حضور مريم دوستي کارگردان، ستاره و لاله اسکندري و حديثه تهراني بازيگران، کيان مقدم آهنگساز فيلم و کوروش جاهد منتقد و کارشناس سينما در فرهنگسراي ارسباران برگزار شد. در ابتداي جلسه کوروش جاهد منتقد سينما درباره «درياچه ماهي» گفت: فيلم ساختار تصويري متفاوتي نسبت به سينماي دفاع مقدس دارد و با نوآوري به ويژه در نيمه دوم همراه است. در صحنه هايي از فيلم مرز واقعيت و خيال از بين مي رود. فيلم به تبعات بعد از جنگ مي پردازد که آدم ها در روزگار فعلي درگير منفعت گرايي شدند و سر همان آدم هاي جنگ را کلاه مي گذارند و حتي به سفرهاي خارجي مي روند و رفت و برگشت آدم ها در فيلم نشان از زمان هاي مختلف دارد که کيفيت رابطه آدم ها با هم در زمان هاي مختلف را بيان مي کند. خوشحال کننده است که کساني چون خانم دوستي به ساخت فيلم هاي متفاوت دفاع مقدسي مي پردازند. در ابتداي فيلم منازعه ارتش و سپاه و بسيج نيز بيان از جنگ کلاسيک در ابتداي جنگ دارد. اکثريت قطعا به معناي بهتر و مفيد بودن يک اثر نيست و کميت بر کيفيت برتري ندارد. فيلم ها را بايد آن گونه که هست پذيرفت و با توجه به نشانه ها معاني آن ها را دريافت و با آن ها ارتباط دوستانه مانند آدم ها برقرار کرد. يکي از قشنگي هاي «درياچه ماهي» شروع فيلم با بازي کودکان است در حالي که در ساير فيلم هاي دفاع مقدس جنگ و خونريزي است. در اين فيلم از دوران بچگي استفاده و از ابزار جنگ روايت مي شود و آشنايي افراد را با هم نشان مي دهد. از امکانات تصويري خوبي به ويژه در نيمه دوم و بخش پاياني فيلم استفاده شده است. کسي که اين فيلم را مي بيند با توجه به ساخت و کيفيت آن اصلا کارگردان آن را کارگردان اولي نمي داند. «درياچه ماهي» فيلم ارزشمندي است و مخاطب از ديدن آن لذت مي برد. مريم دوستي کارگردان فيلم اظهار کرد: در سينماها شاهد سالن هاي خالي هستيم و اين در حالي است که سانس هاي محدود و نامناسب به فيلم اختصاص داده شده است. مردم نسبت به سر در سينما که پوستر فيلم و عبارت دفاع مقدس هک مي شود گارد مي گيرند اما اگر هر ژانر ديگري باشد راحت تر به ديدن آن فيلم مي روند. به نظر من يک شناخت اشتباهي از دفاع مقدس به واسطه ادوات جنگي، توپ، تانک و وصل کردن همه چيز به هم باعث دلزده شدن مردم از اين ژانر شده است. در سينماي دفاع مقدس بايد حرف تازه و نويي براي گفتن باشد وگرنه به نظر من ساخت چنين فيلم هايي پا گذاشتن روي ميدان مين است چون فيلمسازي در ايران و فيلمساز زن بودن و موافقت مديران و مسئولين با فيلمساز جواني که مي خواهد فيلم دفاع مقدس بسازد سختي هاي بسياري دارد. بايد مراقبت هاي بسيار ويژه اي انجام شود تا چنين فيلمي ساخته شود. وي در ادامه افزود: من فکر مي کنم ما به اندازه کافي درباره توپ، تانک و جنگ در وسط ميدان صحبت کرده ايم و وقت آن است که بعد از سي و چند سال راجع به بازماندگان جنگ، فرزندان شاهد، جانبازان، رزمندگان و همه آدم هاي معمولي جامعه که عاشق بودند و فرقشان با سايرين عشق به وطنشان بود و جان در طبق اخلاص گذاشتند صحبت کنيم. يادآوري مي کنم که هنوز هم کساني هستند که در انتظار استخوان پدر مادر و برادر خود هستند و ما نبايد فراموش کنيم چون مديون کساني هستيم که از مرز و بوم ايران پاسداري کردند. دوستي تاکيد کرد: فيلم به علت عدم حمايت از سوي مديران، با نافرجامي گيشه روبرو شد ولي من خوب ميدانم که اين ناديده گرفتن هدفدار و به عمد است و براي من در تقابل ميان حقيقت گويي و گيشه، بي ارزشترين هدف گيشه مي شود، وقتي حرف تازه اي براي گفتن داشته باشي ميخواهند حذفت کنند اما من حذف شدني نيستم. ستاره اسکندري نيز در ادامه درباره حافظه تاريخي مردم ايران بيان کرد: متاسفانه حافظه تاريخي ملت ايران بسيار ضعيف است و گاه آدم هاي مسئولي پيدا مي شوند که دوباره تاريخ را يادآوري کنند. جنگ خواه ناخواه با همه آسيب ها و تبعات آن بخشي از تاريخ اين سرزمين است، در زمان جنگ فيلم هايي ساخته مي شد که به شدت با آدم هاي غير واقعي فرشته گونه در مقام ايراني ها و يک سري شياطين در مقام عراقي ها به تصوير کشيده مي شد براي همين شايد کمي غير قابل باور بود و بسياري از مردم ما ارتباط برقرار نمي کردند تا اين که با گذشت زمان نگاه ها به دوره جنگ واقعي تر شد و کارگرداناني مثل رسول ملاقلي پور، ابراهيم حاتمي کيا، احمدرضا درويش و احمد مرادپور به توليد فيلم هايي دست زدند که جنگ را تحليل کردند و ما شخصيت هايي را در فيلم ها ديديم که ملموس تر بودند.