در «جنگل پرتقال» چه گذشت؟
یادداشت‌ها ۱۵ بهمن ۱۴۰۱
«جنگل پرتقال» خودشیفته و پرمدعا نیست؛ گرچه درباره روشنفکرنماهای خودبرتربین است، اما فیلمی روشنفکرانه نیست .
اولین اثر بلند سینمایی آرمان خوانساریان فیلمی در نکوهش غرور است و خودپسندی. داستان حول محور شخصیت اصلی فیلم یعنی سهراب، معلم حق‌التدریس امروز و دانشجوی ادبیات نمایشی دیروز می‌گذرد. و در میانه شیفتگی کاذب و پُز روشنفکری، عشق است که سربر می‌آورد، از دل خاطراتی که به خاکستر فراموشی سپرده نشد، از سینه‌ای که دوست داشتن را بلد بود، اما راه و رسمش را هرگز.
گاهی مجبوری به برگشتن، برگشتن به جایی که بعد از گذشت بیش از یک دهه، هنوز شهر یار است و یادها، شهر کاغذ و قلم. گاهی دیر می‌رسی، اما یک جاده تو را بس است برای ورود به خیابان‌های تغییر، از بازار ماهی‌فروش‌ها و یادآوری درس استاد تا کتابخانه و پاورقی‌های خط‌خطی از عشق و تحقیر و آبروی بر باد داده. اما نوبتی هم باشد نوبت لبخند یار است که چون درخت خوب‌منظر می‌رسد از راه، تا آنچه نه در چهار سال دانشگاه و مسیر مطول زندگی تحصیلش نکردی، در ۲۴ ساعت مشق کنی؛ تحصیل عشق و مشق عذرخواهی.
