رنگ واقعیت بر بوم خیال

در طول جشنواره کاش شریک لحظه‌هایی بودید که ما شاهدش بودیم. ماسک‌ها بر صورت‌ها جا خوش کرده، چشم‌های کودکان و پدران و مادرانشان به جای لب‌ها می‌خندد، انتظار پشت درب‌های سالن‌های سینما برای ورود و... این گزارش اولین لحظه بود از آنچه که چشم‌های ما دید و امیدوار شد. کودکان شهرهای میهن‌مان با لباس‌ها و ماسک‌های مزین به نقش‌های محلی و بومی و قومی، از اصفهان و بیست و دو شهر دیگر در کنار هم و با رعایت تمام پروتکل‌های بهداشتی، خانه‌های جشنواره را خانه خود حساب کرده و با لبخند و چشم بوسی از همدیگر استقبال می‌کردند. داوران کودک و نوجوان، نگاه هایشان را به پرده‌های نقره‌ای دوختند که حدود دو سال منتظر چشمان مهربان آنها بود.

ضیافت رنگ و نور، آغاز جشنی است برای کودکان و نوجوانان سرزمینی که چشم‌هایشان اندکی غبار گرفته است. غباری حاصل از غم از دست دادن بزرگ ترها، غبار رفتن قهرمان‌هایی همچون علی لندی، غبار اخباری بد و ناگوار از سراسر جهان...

کودکان و نوجوانان بار دیگر به سینما آمدند تا چشمانشان را با تصاویر بشویند. تصاویری از صلح، انسانیت، مهربانی، تکریم، اخلاق، احترام و... کودکان و نوجوانان بار دیگر به سینما آمده‌اند تا قهرمان هایشان را پیدا کنند، داستان‌هایشان را بشنوند و سرنوشت‌ها را رصد کنند.

من ۱۶ مهر نخستین روز جشنواره را آغاز یک پایان می‌دانم. پایانی بر بسته بودن سالن‌های سینما، پایانی بر عدم حضور کودکان و خانواده‌هایشان در سینما و پایانی بر یک قهر ناخواسته. جشنواره سی‌و‌چهارم در خیال آشتی دادن دوباره کودکان و نوجوانان این مرز و بوم با سرزمین سینماست. خیالی از جنس واقعیت!