ماجراجویی در ژانر درام/ خوش نشینی در ذهن مخاطب

این فیلم همچنین داستان انسان امروز است؛ سرگشته و غوطه‌ور در مشکلات کوچک اما فراگیر خود. چالش‌هایی که برای او پیوسته سوال برانگیز است و در پی پاسخگویی به آن‌ها گاهی یکباره و با یک تصمیم ناگهانی موقعیتی را رها می‌کند و این رها کردن تاوان‌هایی را برایش به دنبال دارد. گویی زندگی از جایی به بعد رنگ دیگری به خود می‌گیرد و این همان تعبیری است که کارگردان اثر از «بعد از رفتن» داشته است. رضا نجاتی فیلم اول بلندش را با «بعد از رفتن» ساخته و ثابت کرده است که می‌توان به او اعتماد کرد. او با تهیه کننده‌ای جوان (محمود بابایی) نیز در این اثر همکاری کرده است. نکته جالب توجه دیگر درباره این فیلم پایان تا حدی غیرمستقیم آن است و در زاویه «های انگل» دوربین آرش را در موقعیتی مردد بین ماندن و رفتن نشان می‌دهد که احتمال به ماندن او در ذهنیت مخاطب بر اساس پازلی که داستان قصه‌گوی فیلم هر تکه‌اش را برایش می‌چیند، پررنگ‌تر جلوه می‌کند. همچنین درباره این فیلم باید گفت که از معدود دفعاتی است که در سینمای ایران فیلم‌هایی با قصه‌های بالقوه تلخ به فعلیت پایانی نسبتا خوش و امیدبخش می‌رسند و مخاطب منتظر پایان خوش ایرانی را جلب می‌کنند.

منبع: ایلنا